Zobacz także wersje językowe: niemiecką, angielską i rosyjską.
Wersja z 2026.01.15 autorstwa Erwina Lengauera.
Pozwalam sobie na kilka osobistych – z lekka kiczowatych 😊 – uwag, głoszonych z nutą mrocznego i, rzecz jasna, politycznie cokolwiek niepoprawnego, lewicowo-liberalnego, świeckiego (bezbożnego?) humoru, z okazji osiągniecia szokująco zaawansowanego wieku 😊 61 lat. W szczególności skłaniają mnie do tego nieco „przerażające” 😊 wyniki badań histopatologicznych po operacji raka (radykalnej prostatektomii) w dniu 2 stycznia 2026 roku w Szpitalu Ogólnym w Wiedniu (AKH).
Ten tekst nie jest jednak -jak na razie - nekrologiem!
Chciałbym jednak dodać kilka słów do tej niesamowitej 😊 wiadomości, że mam teraz 61 lat. Wciąż mam nadzieję, że uda mi się przeżyć kilka „zajebiście” 😊 dobrych lat, w tym przebyć kilka tysięcy kilometrów jazdy moim FIATEM przez tę „złą” Europę Wschodnią, a także hedonistyczną, przepełnioną winem Europę Południową 😊 😊
Przyszedłem na świat w każdym razie w robotniczej rodzinie Lengauerów (Rupert 1935- i Karoline 1935-2021) w czasach, które można określić jedynie jako minione. Dokładniej mówiąc, 16 stycznia 1965 roku, w pięknym, okraszonym górami i jeziorami krajobrazie Pinzgau w kraju związkowym Salzburg. W pobliżu Parku Narodowego Wysokie Taury, u stóp słynnego na całym świecie wysokoalpejskiego szlaku Grossglockner. Dorastałem tam bardzo szczęśliwie i sielsko z moim rodzeństwem Erhardem (ur. 1954), Herbertem (ur. 1956) i Moniką (ur. 1967), w sąsiedztwie (obecnie zamkniętego) klasztoru franciszkanów, służąc jako ministrant.
W każdym razie chciałbym skorzystać z okazji – jako ktoś, kto na szczęście zawsze był bardzo dobrze zintegrowany społecznie i emocjonalnie 😊 przez całe życie – osobiście podziękować kilku kobietom 😊 i oczywiście mężczyznom (w tej liczbie zadziornemu jamnikowi Frodo 😊), którzy byli dla mnie szczególnie ważni przez wiele lat.
Zacznijmy oczywiście od mojej rodziny, o której mowa powyżej, i ich partnerek. Jednak robi się jeszcze bardziej emocjonalnie, gdy mówię o mojej koreańskiej partnerce, Yeong Min Eggendorfer, z którą jesteśmy parą od 2008 roku! Prawie niewiarygodne, biorąc pod uwagę moją nieco 😊 „poliamoryczną” przeszłość. Specjalne podziękowania kieruję również do dwóch innych szczególnie ważnych dam. Długotrwała, bezczelna, wielowymiarowa, inspirująca i obecnie szczególnie motywująca przyjaźń Justyny (oraz jej jamnikiem Frodo) i, oczywiście, Tatyana Volskaya. W męskim tonie chciałbym szczególnie podziękować za długotrwałą przyjaźń z Martinem Bauerem (od 1984 roku!), Martinem & Dagmar Coome'em, dr. Martinem Balluchem i, oczywiście, Oliverem Busse!
Z mojej akademickiej „kariery” od lat 80. chciałbym podziękować moim intelektualnym mentorom, filozofom i etykom, dr. Helmutowi F. Kaplanowi, prof. Peterowi Kampitsowi, a także mojemu najbliższemu towarzyszowi akademickiemu, filozofowi i teoretykowi nauki, prof. Manfredowi Wuketitsowi (1955-2018), który zmarł zdecydowanie zbyt młodo na raka. Obecnie chciałbym również wyrazić szczególne podziękowania prof. Gary'emu Steinerowi – i, oczywiście, prof. Peterowi Singerowi – za jego długotrwałą, inspirującą intelektualną przyjaźń.
Z mojej uniwersyteckiej „kariery” od lat 80. XX wieku chciałbym podziękować moim intelektualnym mentorom, filozofom i etykom, dr. Helmutowi F. Kaplanowi, prof. Peterowi Kampitsowi, a także mojemu najbliższemu przyjacielowi akademickiemu, filozofowi i teoretykowi nauki, prof. Manfredowi Wuketitsowi (1955–2018), który zmarł zdecydowanie za młodo na raka.
Liczne ważne kobiety i tak samo ważni mężczyźni, których – dla zwięzłości – nie wymieniłem tu z imienia i nazwiska 😊 niechaj wybaczą mi przy lampce dobrego wina. Nie mogę jednak nie wspomnieć o mężczyznach i kobietach z naszej wieloletniej grupy wegetariańsko-winiarskiej, takich jak Johann, Thomas, Berti, Lena, Lola, Barbara i inni. Ponadto Robert Gschmeidler, Gerhard Czerny, Helga Anderl, Regina Zodl, Claudia Leitner, Marion, Rina, Helena, Maria, Angie, Katrien i inni... Pozostaje mieć nadzieję, że dobrze zapisuję się, względnie już zapisałem 😊 wszystkim w pamięci